Βρίσκεστε εδώ: / Πρακτική / Διαχείριση της βιοποικιλότητας

  1. Στις In-situ προσεγγίσεις περιλαμβάνονται μέθοδοι και εργαλεία για την προστασία ειδών, γενετικών ποικιλιών και οικοτόπων στο φυσικό τους περιβάλλον. Η προσέγγιση αυτή είναι δημοφιλής σε οικολόγους και περιβαλλοντολόγους για την προστασία οικοτόπων και οικοσυστημάτων.
  2. Οι Ex-situ προσεγγίσεις περιλαμβάνουν μεθόδους κατά τις οποίες μεταφέρονται από το φυσικό τους περιβάλλον είδη και γενετικές ποικιλίες φυτών, ζώων και μικροβίων. Η προσέγγιση αυτή είναι δημοφιλής στους αγροκαλλιεργητές και στους βιολόγους που εξειδικεύονται στη μελέτη ειδών και βοηθά στη διατήρηση δειγμάτων των ειδών.
  3. Οι προσεγγίσεις αποκατάστασης και ανόρθωσης περιλαμβάνουν μεθόδους που βασίζονται σε εργαλεία εντός και εκτός της τοποθεσίας μελέτης, προκειμένου να εγκατασταθούν εκ νέου είδη, γενετικές ποικιλίες, κοινωνίες, πληθυσμοί, οικότοποι και οικολογικές διαδικασίες. Η οικολογική αποκατάσταση αφορά, συνήθως, την επανακατασκευή φυσικών και ημιφυσικών οικοσυστημάτων σε υποβαθμισμένες εκτάσεις. Αυτό σχετίζεται με την επαναεισαγωγή των περισσοτέρων αυτόχθονων ειδών, ενώ η οικολογική αποκατάσταση αφορά τη βελτίωση των διεργασιών του οικοσυστήματος.
  4. Οι βασικές προσεγγίσεις χρήσης γης αφορούν εργαλεία και στρατηγικές στη δασοκομία, την αλιεία, τη διαχείριση της άγριας ζωής και τον τουρισμό. Περιλαμβάνονται η προστασία, η αειφορική χρήση και αμερόληπτα κριτήρια και οδηγίες για διαχειριστικούς στόχους και πρακτικές. Επειδή αυτές οι προσεγγίσεις χρήσης γης κυριαρχούν στα περισσότερα τοπία και στην παράκτια ζώνη, παρέχουν συχνά και τη μεγαλύτερη ανταμοιβή για επενδύσεις στη διαχείριση της βιοποικιλότητας.
  5. Οι πολιτικές και οι θεσμικές προσεγγίσεις περιλαμβάνουν μεθόδους οι οποίες θέτουν περιορισμούς στη χρήση των πόρων. Αυτό επιτυγχάνεται με συστήματα ζώνωσης και με τη χρήση κινήτρων και φορολογικών πολιτικών για να ενθαρρύνουν συγκεκριμένες πρακτικές χρήσης γης και για να δημιουργηθούν και να επιβληθούν ρυθμίσεις μίσθωσης εκτάσεων, προκειμένου να προωθηθεί η διαχείριση. Επίσης, σημαντικές είναι η καθιέρωση διευκολύνσεων και οι ρυθμίσεις ανάμεσα στις δημόσιες υπηρεσίες και τα ιδιωτικά συμφέροντα, καθώς και οι δύο αναζητούν να καθιερώσουν γνωρίσματα τοπίων που να είναι ευνοϊκά προς τη βιοποικιλότητα.

Πουπουλόπαπια (Somateria mollisima, Common Eider Duck)

Η πουπουλόπαπια είναι ένα μεγάλου μεγέθους πτηνό το οποίο απαντάται σε ευρεία κλίμακα και έχει σχεδόν εξαλειφθεί κατά μήκος της ακτής της Λευκής Θάλασσας εξαιτίας της συλλογής αυγών και της καταστροφής των φωλεών του.

Από το 1930, ένα μεγάλο μέρος της ακτογραμμής του Κόλπου Kandalasha, και περίπου εκατό μικρά νησιά (Λευκή Θάλασσα) χαρακτηρίστηκαν ως αυστηρά προστατευόμενη περιοχή. Αυτό συνέβη προκειμένου να προστατευτούν οι πουπουλόπαπιες κατά την περίοδο της αναπαραγωγής τους και κατά την ανάπτυξή τους. Κατά την περίοδο αυτή, απαγορεύτηκαν ή περιορίστηκαν αυστηρά βάσει κανονισμών η θήρευση, η αλιεία και οι επισκέψεις σε αυτές τις περιοχές. Την περίοδο αυτή ο πληθυσμός του είδους στη Λευκή Θάλασσα υπερβαίνει τα 5.000-8.000 άτομα, αριθμός μεγαλύτερος από αυτόν που υπήρχε στις αρχές του 20ου αιώνα.



Ο δικτυακός τόπος είναι βελτιστοποιημένος για εμφάνιση σε Internet Explorer 4 και άνω
Top