Νομοθεσία για το σχεδιασμό χρήσεων γης

Σε πολλές χώρες έχει θεσπιστεί νομοθεσία για το σχεδιασμό χρήσεων γης, προκειμένου να προστατευτούν οι οικονομικές, αισθητικές και περιβαλλοντικές αξίες των αγροτικών και κυρίως των αστικών και περιαστικών περιοχών. Ωστόσο, από τη νομοθεσία αυτή εξαιρούνται σε γενικές γραμμές η γεωργία και η υλοτομία. Αρκετά συστήματα σχεδιασμού εξελίσσονται δειλά προς μια καλύτερη προστασία των φυσικών περιοχών.

Ο περιβαλλοντικός σχεδιασμός μιας περιοχής αποτελεί μια προσέγγιση η οποία αποσκοπεί στον περιορισμό ή την αποφυγή αρνητικών περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε μια βάση γειτνίασης περιοχών. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, για παράδειγμα, με ακριβή καθορισμό του μέρους όπου θα πρέπει να τοποθετηθεί ένας σηπτικός αποχετευτικός χώρος, για να αποφευχθεί η ρύπανση ενός παρακείμενου υδατικού υδροφορέα.

Πάρκα προστασίας της φύσης και προστατευόμενα τοπία

Σύμφωνα με τη νομοθεσία που ισχύει για έναν συνεχώς αυξανόμενο αριθμό χωρών, προβλέπεται η δημιουργία πάρκων προστασίας της φύσης. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες επιτρέπονται εντός των ορίων του πάρκου, μόνο στην περίπτωση που μπορούν να συμβαδίσουν με τα αντικείμενα προστασίας του. Στα πάρκα προστασίας της φύσης συνήθως υπάρχουν ζώνες προστασίες και οι δραστηριότητες ρυθμίζονται και ποικίλλουν ανάλογα με την κάθε ζώνη. Οι περιοχές που είναι προστατευόμενες βάσει συμβάσεων, όπως είναι οι περιοχές των φυσικών καταφυγίων, μπορούν να περιληφθούν στις ειδικά προστατευόμενες ζώνες εντός ενός πάρκου.