Υπερεκμετάλλευση φυσικών πόρων

Η υπερεκμετάλλευση, που οφείλεται κυρίως στην εκτεταμένη δασοκομία, αλιεία και θήρευση, οδηγεί συχνά στην εξαφάνιση πόρων. Αυτή η υπερεκμετάλλευση εν μέρει εξηγείται λόγω της πληθυσμιακής έκρηξης σε κάποιες περιοχές του πλανήτη, της συνεχώς αυξανόμενης παγκόσμιας ανάγκης για φυσικούς πόρους και της ανάπτυξης του διεθνούς εμπορίου.

Η βιομηχανικής κλίμακας υλοτομία, με σκοπό την παραγωγή προϊόντων ξυλείας, καταστρέφει ή τεμαχίζει εκατομμύρια εκταρίων δασών ετησίως, και κατά συνέπεια καταστρέφει και τον οικότοπο πολλών μοναδικά προσαρμοσμένων ειδών. Η υπερβολική συλλογή αλιευτικών αποθεμάτων οδήγησε πολλά είδη ψαριών στο χείλος της εξαφάνισης και μείωσε τη συνολική ποικιλότητα της θαλάσσιας ζωής. Η υπερβολική θήρευση και το παράνομο εμπόριο απειλούμενων ειδών αποτελούν έναν πρωταρχικό κίνδυνο για την επιβίωσή τους. Αυτό συμβαίνει ακόμη και στις αναπτυγμένες χώρες όπως οι Η.Π.Α. Για παράδειγμα, οι χελώνες συλλέγονται παράνομα στις Η.Π.Α. και εξάγονται ως κατοικίδια, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν δεκάδες χιλιάδες ετησίως. Αυτά τα είδη αναπαράγονται σε πολύ αργούς ρυθμούς και για μερικούς πληθυσμούς το λαθραίο κυνήγι έχει οδηγήσει in too few hatchlings surviving to offset adult mortality.

Έως τώρα, ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ειδών ψαριών, από τα πιο δημοφιλή εδώ και εκατοντάδες έτη, συμπεριλαμβάνεται στα σπάνια και απειλούμενα είδη. Σήμερα, είδη όπως το god-fish, η ρέγγα, ο άγριος σολομός και αρκετά άλλα έχουν ελάχιστη οικονομική αξία στις Θάλασσες του Βόρειου Ατλαντικού. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη κάποιες αλιευτικές ποσότητες αυτών των ειδών, ο όγκος τους μειώνεται κάθε έτος.

Εκτός από τα ψάρια, και τα ασπόνδυλα καθώς και τα μακροφύκη απειλούνται από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Σε πολλές χώρες, οι κάτοικοι συλλέγουν ασπόνδυλα κατά μήκος της παλιρροιακής ζώνης. Σε περιοχές κοντά σε πόλεις και κατοικίες, οι παλιρροιακές κοινότητες κινδυνεύουν κυριολεκτικά να "φαγωθούν".