Ρύθμιση της πρόσβασης στους γενετικούς πόρους

Η Σύμβαση για τη Βιολογική Ποικιλότητα επιβεβαιώνει το αυτόνομο δικαίωμα των εθνών να ρυθμίζουν την πρόσβαση στους γενετικούς πόρους. Σήμερα, αρκετές χώρες έχουν ξεκινήσει την ανάπτυξη νομοθεσίας και κανονισμών ώστε να εφαρμόσουν έμπρακτα αυτό το δικαίωμα. Ως προς την ανάπτυξη νομοθετικών κανονισμών και πολιτικών για τους γενετικούς πόρους, οι χώρες αντιμετωπίζουν έναν αριθμό κοινών θεμάτων:

  1. Οι χώρες θα πρέπει να εγκαθιδρύσουν τους κανόνες βάσει των οποίων θα πραγματοποιείται η έρευνα και η συλλογή των γενετικών πόρων, ο χρόνος και o τρόπος συλλογής, η πληροφόρηση που θα παρέχει ο συλλέκτης, τα βήματα που πρέπει να γίνουν για να ληφθεί η συγκατάθεση της τοπικής κοινωνίας που ζει στις περιοχές συλλογής, και άλλα παρόμοια ζητήματα.
  2. Οι χώρες πρέπει να καθιερώσουν κανονισμούς σχετικά με την κατανομή των ωφελειών και τη συνεργασία στην τεχνολογία, που προσδιορίζουν τις ελάχιστες δυνατές απαιτήσεις σε αυτές τις περιοχές. Οι κανονισμοί σε αυτούς τους δύο τομείς θα μπορούσαν να είναι πολύ συγκεκριμένοι -για παράδειγμα, έκφραση των υποχρεωτικών ποσοστών προνομίων- ή θα μπορούσαν να θέσουν μόνο ελάχιστα πρότυπα, αφήνοντας στα δύο μέρη την ευθύνη των διαπραγματεύσεων των ατομικών συμφωνητικών εντός συγκεκριμένων νομοθετικών ορίων. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, ωστόσο, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να καθιερώσουν ή να καθορίσουν το φορέα ο οποίος θα λειτουργεί ως ρυθμιστική αρχή και θα αναπτύξει τους κανόνες της διαδικασίας.