Περιφερειακές και τομεακές συμφωνίες

Υπάρχει η περίπτωση τα έθνη να δεχτούν εθελοντικά να περιορίσουν τα εθνικά κυριαρχικά τους δικαιώματά συναινώντας με τις διεθνείς συμβάσεις όταν αυτές ενέχουν κάποιο ενδιαφέρον για τα ίδια τα έθνη. Η ύπαρξη μιας παγκόσμιας περιβαλλοντικής αλληλεξάρτησης έχει δημιουργήσει κίνητρα για συλλογική δράση, με αποτέλεσμα σήμερα ο αριθμός των πολυμερών περιβαλλοντικών συνθηκών να υπερβαίνει τις 150. Εκτός από τη Σύμβαση για τη Βιολογική Ποικιλότητα (ΣΒΠ), η οποία ακολουθεί μια περιεκτική προσέγγιση, υπάρχουν τέσσερις παγκόσμιες συνθήκες (προηγούμενες της ΣΒΠ) που απευθύνονται σε συγκεκριμένες πλευρές της βιοποικιλότητας. Αυτές είναι:

Άλλες συνθήκες έχουν καταλήξει στο σκοπό της προώθησης της αειφορικής εκμετάλλευσης κοινών πόρων, όπως είναι η Σύμβαση για τις Φάλαινες που υπογράφηκε το 1946. Κωδικοποιημένοι κανονισμοί για τη δικαιοδοσία σχετικά με την αλιεία και τη συγκομιδή ζωντανών θαλάσσιων πόρων έχουν πλέον ενσωματωθεί στον Παγκόσμιο Νόμο της Σύμβασης για τη Θάλασσα, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ το 1994. Και παρόλο που η Σύμβαση δεν ασχολείται άμεσα με τη βιοποικιλότητα, εντούτοις, ρυθμίζει την εισαγωγή ειδών και περιλαμβάνει μια γενική υποχρέωση διατήρησης σπάνιων και ευαίσθητων οικοσυστημάτων και ενδιαιτημάτων απειλούμενων ειδών.

Σύμφωνα με την ανωτέρω περίληψη, αποκαλύπτεται ότι μεγάλα τμήματα παγκοσμίως προστατεύονται από περιφερειακές συνθήκες, των οποίων το περιεχόμενο και η αυστηρότητα ποικίλλουν αρκετά. Επίσης, διαφαίνεται ότι οι παγκόσμιες συνθήκες ασχολούνται μόνο με περιορισμένες, αν και ενδιαφέρουσες, πτυχές της διατήρησης της βιοποικιλότητας.