Νομικά μέτρα για τα είδη

Σε αρκετές χώρες, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν θεσπιστεί νόμοι για τη διατήρηση των ειδών. Αυτοί οι νόμοι συχνά περιέχουν καταλόγους προστατευόμενων ειδών, στα οποία περιλαμβάνονται και τα φυτά. Όταν οι νόμοι αφορούν είδη που δεν συγκαταλέγονται στα θηρεύσιμα, τότε είναι δύσκολο να επιβληθούν, ειδικά στην περίπτωση που πρόκειται για είδη που είναι ελάχιστα γνωστά και τα οποία είναι δυνατό να αναγνωριστούν μόνο από ένα μικρό αριθμό εμπειρογνωμόνων. Συνήθως, τα είδη αυτά περιορίζονται στη λήψη εμπορικών απαγορεύσεων, αν και για μερικά οι περιορισμοί αφορούν περισσότερα ζητήματα.

Και ενώ οι νόμοι που αφορούν τα είδη είχαν έως τώρα αρκετή επιτυχία, ωστόσο είναι αρκετά ανεπαρκείς. Νόμοι που βασίζονται στην ουσιαστική επιστημονική απόδειξη της απειλούμενης κατάστασης διατήρησης και μια συγκέντρωση οικονομικών πόρων για την αποκατάσταση ενός μικρού αριθμού ειδών μπορεί να μην είναι κατάλληλοι σε μερικές χώρες όπου και η πληροφόρηση και οι οικονομικοί πόροι είναι περιορισμένοι. Οι μονομερείς ενέργειες προστασίας μεταναστευτικών ειδών ενδεχομένως να είναι και αυτές ατελέσφορες στην περίπτωση όπου οι υπόλοιπες χώρες αποτύχουν να προστατεύσουν τα είδη αυτά εντός των ορίων της δικαιοδοσίας τους. Το πρόβλημα αυτό οδήγησε στη Σύμβαση για τα Μεταναστευτικά Είδη.