Εξ ορισμού, οι μη ανανεώσιμοι φυσικοί πόροι μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Επομένως, κάποια μελλοντική γενιά ενδεχομένως να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της εξάλειψης του πόρου. Το εύλογο ερώτημα είναι εάν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αειφορικά αυτούς τους πόρους. Ένας οικονομολόγος από την Παγκόσμια Τράπεζα πρότεινε τη θέσπιση κανόνων προκειμένου να καθορίζεται ο μέγιστος βαθμός αειφορικής χρήσης των πόρων (από το: Πέρα από τα Όρια)

Όσον αφορά στους μη ανανεώσιμους πόρους, ο αειφορικός ρυθμός χρήσης τους δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερος από αυτόν κατά τον οποίο μια ανανεώσιμη πηγή, που χρησιμοποιείται αειφορικά, χρειάζεται για να αντικατασταθεί. Για παράδειγμα, αειφορικά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ένα απόθεμα πετρελαίου, εάν μέρος των κερδών από την εκμετάλλευσή του επενδυόταν συστηματικά σε συλλέκτες ηλιακής ενέργειας ή σε φύτευση δένδρων, έτσι ώστε όταν το πετρέλαιο κάποια στιγμή εξαντληθεί, να είναι ακόμη διαθέσιμη μια ισοδύναμη φλέβα ανανεώσιμης ενέργειας.

Για τους ανανεώσιμους πόρους, η αειφορική χρήση δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη από το ρυθμό της αναγέννησης.