Βρίσκεστε εδώ: / Αρχές ΟΔΠΖ / Εργαλεία πολιτικής

Εργαλεία πολιτικής

Από τη στιγμή που θα αξιολογηθούν τα μεμονωμένα έργα και θα ληφθούν αποφάσεις, ξεκινάει η εφαρμογή. Η υλοποίηση ενός έργου θα πρέπει να υποστηρίζεται από εργαλεία πολιτικής. Αυτά μπορούν να συμπληρωθούν με εθελοντικές συμφωνίες ανάμεσα στα διάφορα συμβαλλόμενα μέρη προκειμένου να επιτευχθούν οι περιβαλλοντικοί στόχοι ή οι στόχοι διατήρησης. Τα εργαλεία αυτά διακρίνονται σε δύο ευρείες κατηγορίες: ρυθμιστικά και οικονομικά. Η UNEP95 παρέχει τρεις κατευθυντήριους άξονες για αυτά τα εργαλεία:

  • Θα πρέπει να παρέχουν ισχυρά κίνητρα για να μειωθεί η ρύπανση και να ενισχυθεί η διατήρηση των πόρων.
  • Θα πρέπει να λειτουργήσουν με τέτοιον τρόπο ώστε ο ρυπαίνων να επιβαρύνεται με το κόστος της ρύπανσης. Έτσι εσωτερικοποιείται το κόστος της περιβαλλοντικής προστασίας, δηλαδή περιλαμβανομένης της τιμής των προϊόντων που παράγονται με τις ρυπογόνες διαδικασίες.
  • Αυτά τα εργαλεία θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι οι χρήστες των πόρων πληρώνουν την τιμή που τους αναλογεί.
 
Ρυθμιστικά εργαλεία

Οι κανονισμοί προσδιορίζουν ποιες δραστηριότητες επιτρέπονται και ποιες όχι μέσα σε μια παράκτια ζώνη. Οι κανονισμοί χρησιμοποιούνται όταν απουσιάζουν ή είναι αδύναμοι άλλοι χαρακτηρισμένοι μηχανισμοί. Για παράδειγμα: δεν επιτρέπεται το κτίσιμο κατοικίας στην παραλία, επιτρέπεται η εναπόθεση των απορριμμάτων μόνο μέσα στους ειδικούς κάδους, και το ψάρεμα ως αναψυχή επιτρέπεται σε ελάχιστη απόσταση 100 μέτρων από τη μέση χαμηλή ίσαλο γραμμή καθέτως της ακτής. Για την εφαρμογή των κανονισμών, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη τα εξής:

  • Οι κανονισμοί θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με τον πιο κερδοφόρο και περιβαλλοντικά αποδοτικό τρόπο. Σκεφτείτε τους πιθανούς κανονισμούς και επιλέξτε τον "καλύτερο", και,
  • Οι κανονισμοί θα πρέπει να επιβάλλονται. Αυτό σημαίνει ότι το αντικείμενό τους θα πρέπει να παρακολουθείται (σε ποιο βαθμό προκαλείται ρύπανση τελικά;) και σε περίπτωση παραβάσεων θα πρέπει να αφαιρούνται άδειες (Κλείστε τις ρυπογόνες εγκαταστάσεις!) ή να επιδίδονται πρόστιμα.

Η Ζώνωση είναι ένα χωροταξικό εργαλείο που διαιρεί μια γεωγραφική περιοχή σε αρκετές ζώνες και καθορίζει ειδικές χρήσεις για την καθεμία. Οι ζώνες καθορίζονται ανάλογα με το βαθμό των φυσικών κινδύνων, ή την ευπάθεια της φύσης, ή ανάλογα με τις διάφορες λειτουργίες χρηστών. Δες το παράδειγμα στην Τουρκία που παρατίθεται.

Οι γραμμές παρεμπόδισης (ανάσχεσης) είναι παράλληλες στην ακτή γραμμές προς τη θάλασσα, όπου δεν επιτρέπεται η οικοδόμηση κατοικιών ή άλλων κτιρίων. Η θέση της γραμμής συνήθως καθορίζεται με βάση την κάθετη απόσταση της ακτής από την παραλία ή τις αμμοθίνες.

Οι κανονισμοί άμβλυνσης και αντικατάστασης είναι απαραίτητοι στην περίπτωση που η κατασκευή συγκεκριμένων κτιρίων ή υποδομών κρίνεται ουσιαστικής σημασίας για την κοινότητα ή το έθνος (π.χ. ένα αμυντικό για τα κύματα φράγμα) και όταν τα αρνητικά αποτελέσματα δεν μπορούν να μη ληφθούν υπόψη. Τα αρνητικά αυτά αποτελέσματα θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και θα πρέπει να γίνει "αντικατάσταση" των παράκτιων πόρων. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να δημιουργηθεί εκ νέου μια περιοχή, ή να αποκατασταθεί μια περιοχή, η οποία θα έχει παρόμοιους ή περισσότερους φυσικούς πόρους με αυτήν που πρόκειται (μερικώς) να καταστραφεί.

Παράδειγμα ζώνωσης: Τουρκία


Αναφορά από Ozhan (1996): ο νόμος δίνει δύο ορισμούς για τον "αιγιαλό" και την "παραλία". Ο "αιγιαλός" ορίζεται ως "το όριο της ζώνης της ξηράς, που περιβάλλει την θάλασσα, τις φυσικές ή τεχνητές λίμνες και βρέχεται από τις μεγαλύτερες, αλλά συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων, με εξαίρεση τις περιόδους πλημμυρών". Η "παραλία" είναι η περιοχή ανάμεσα στον αιγιαλό και την οριογραμμή της παραλίας, η οποία ορίζεται ως "το φυσικό όριο της παραλίας με άμμο, αμμοχάλικο, βράχια, κροκάλες, έλος, υγρότοπο και παρόμοιων περιοχών, οι οποίες δημιουργούνται από την κίνηση του νερού προς την κατεύθυνση της ξηράς που αρχίζει από τον αιγιαλό". […] Η ζώνη της παραλίας ορίζεται στο ελάχιστο πλάτος των 100 μέτρων οριζοντίως, ξεκινώντας από το όριο του αιγιαλού. [Διαβάστε σχετικά].
Οικονομικά εργαλεία
Βασικά, με αυτά τα εργαλεία γίνεται αντιληπτό ότι οι χρήστες πληρώνουν για τη χρήση των παράκτιων πόρων, πληρώνουν ακόμη περισσότερο για το αρνητικό αποτέλεσμα που απορρέει από τις χρήσεις τους σε άλλες χρήσεις, και σε κάποιες περιπτώσεις, πληρώνονται προκειμένου να μειώσουν αυτές τις επιπτώσεις. Μια τεχνική που εφαρμόζεται όλο και περισσότερο είναι η τιμολόγηση των πόρων, δηλαδή μια τιμολόγηση των φυσικών πόρων που αντικατοπτρίζει τις συνδυασμένες και περιβαλλοντικές χρήσεις. Κατά συνέπεια, οι χρήστες πληρώνουν για την εκμετάλλευση των παράκτιων πόρων. Αποτέλεσμα της τιμολόγησης των πόρων μπορεί να είναι:
  • Τέλη (αντίτιμα): ενοικίαση έκτασης για υδατοκαλλιέργεια, τέλη αποχέτευσης και διοικητικά τέλη.
  • Φόροι ανάπτυξης: για περιοχές που έχουν ανάπτυξη και είναι υψηλά επικερδείς και περιβαλλοντικά ευαίσθητες (π.χ., τουρισμός).
Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, μπορεί να αποφασίσει κάποιος να χορηγήσει επιδοτήσεις για να χρηματοδοτήσει μέτρα αντιρύπανσης για δραστηριότητες, οι οποίες κανονικά θα έπρεπε να σταματήσουν. Για παράδειγμα, μπορεί η βαριά βιομηχανία να είναι επιθυμητή σε μια περιοχή λόγω της παροχής θέσεων εργασίας, όμως τα κέρδη είναι χαμηλά και θα χρειαστούν επιδοτήσεις για να εφαρμοσθούν μέτρα ελέγχου της ρύπανσης.
 

 


Ο δικτυακός τόπος είναι βελτιστοποιημένος για εμφάνιση σε Internet Explorer 4 και άνω