Μια μη αθροιστική μέθοδος που χρησιμοποιείται ευρέως είναι η κάρτα αποτελεσμάτων Goeller. Καταλήγει σε μια στήλη αποτελεσμάτων για κάθε εναλλακτική, όπου το κάθε αποτέλεσμα εκφράζεται με τις "φυσικές" του μονάδες. Στη σύγκριση των εναλλακτικών, ο υπεύθυνος λήψης αποφάσεων μπορεί να ορίσει οποιοδήποτε συντελεστή βαρύτητας θεωρεί κατάλληλο για το κάθε αποτέλεσμα. Έτσι, η σαφής εκτίμηση στο ζύγισμα καθίσταται ως κεντρικό στοιχείο στην ίδια τη διαδικασία λήψης αποφάσεων, όπως άλλωστε θα έπρεπε να συμβαίνει.

Η ανάλυση αυτή μπορεί να εξετάσει μια πλήρη ταξινόμηση πιθανών αποτελεσμάτων, χρησιμοποιώντας την πιο φυσική περιγραφή για κάθε αποτέλεσμα. Μερικές φορές τα αποτελέσματα είναι δυνατό να περιγραφούν με χρηματο-οικονομικούς όρους, ενώ άλλες φορές με φυσικές μονάδες. Μερικά ορίζονται με ποσοτικές εκτιμήσεις (π.χ. "θα μπορούσαν να δημιουργηθούν 100 θέσεις εργασίας"), άλλα με ποιοτικές συγκρίσεις (π.χ. "οι ευκαιρίες αναψυχής θα αυξάνονταν ελαφρώς") ενώ άλλα με τη μορφή ισχυρισμού (δήλωσης) μη τακτικών γεγονότων ("θα καταστρεφόταν ένας τουριστικός πόλος έλξης). Ένα μειονέκτημα που χαρακτηρίζει αυτήν την προσέγγιση είναι ότι το ποσό των λεπτομερειών καθιστά δύσκολη για τον υπεύθυνο λήψης αποφάσεων την αναγνώριση των προτύπων ή την εξαγωγή συμπερασμάτων.

Οι τιμές των αποτελεσμάτων συνοψίζονται (σε φυσικές μονάδες) σε έναν πίνακα, όπου κάθε σειρά αναπαριστά ένα αποτέλεσμα και κάθε στήλη μια εναλλακτική. Μπορούν να προστεθούν και χρωματισμοί για να δείχνουν κάθε εναλλακτική που ταξινομείται για ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, το μπλε χρώμα για την καλύτερη τιμή, το κίτρινο για τη χειρότερη και το γκρίζο για ενδιάμεσες τιμές.

Ως παράδειγμα, δίνεται ο περιληπτικός κατάλογος αποτελεσμάτων του έργου για το Ανατολικό Scheldt. Οι τρεις προαναφερόμενες εναλλακτικές είναι: