Aπό τη διαβούλευση στη συμμετοχή

Ενώ οι νομοθεσίες και το συνοδευτικό νομικό πλαίσιο είναι αναμφιβόλως απαραίτητα για την εγγύηση, την προστασία και τη διασφάλιση της επιτυχίας που θα έχει η δημόσια συμμετοχή, από την άλλη αποδεικνύονται συνολικά ανεπαρκείς στο να αντιμετωπίσουν στην πράξη τις ποικίλες ιδιαιτερότητες που συνεχώς ανακύπτουν. Επομένως, αξίζει να σημειωθεί πως η Δημόσια Συμμετοχή δεν αφορά μόνο θέματα ενημέρωσης του κοινού ή ενσωμάτωσης της κοινής γνώμης στο πεδίο της παράκτιας διαχείρισης. Επιπλέον, η δημόσια συμμετοχή υπερβαίνει τη δημιουργία νόμων και την εκπλήρωση των νομικών υποχρεώσεων. Όλα αυτά, πράγματι, θεωρούνται ως τα θεμέλια για τη διασφάλιση επιτυχίας. Στην πράξη, ωστόσο, προκύπτει μια αφθονία τεχνικών.

Στο κεφάλαιο αυτό εξετάζουμε ένα μηχανισμό ο οποίος δεν καλύπτεται ρητώς από τη νομοθεσία, εντούτοις χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό από τους διαχειριστές της παράκτιας ζώνης στην Ολλανδία για να ενεργοποιήσει τη δημόσια συμμετοχή. Πρέπει να διευκρινιστεί ότι δεν υφίσταται ένας ξεκάθαρος διαχωρισμός μεταξύ πολιτικών και στρατηγικών. Η υποδιαίρεση χρησιμοποιείται στην περίπτωση αυτή προς διευκόλυνση του ερευνητή και προς όφελος όσων σχεδιάζουν πολιτική και οι οποίοι ενδεχομένως να επιθυμούν μέσω του εκπαιδευτικού αυτού εργαλείου να βελτιώσουν την κατάρτισή τους.