Βρίσκεστε εδώ: / Πρακτική / Επίπεδα δημόσιας συμμετοχής

Τα διαφορετικά "επίπεδα" δημόσιας συμμετοχής μπορεί να εξεταστούν ανάλογα με τον τρόπο που οργανώνεται η δημόσια συμμετοχή αλλά και με τον τρόπο που ενσωματώνεται στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Τέσσερα βασικά επίπεδα δημόσιας συμμετοχής είναι:

  1. Αστική κοινωνία
  2. Ενεργή συμμετοχή
  3. Συμβολική συμμετοχή
  4. Μεθοδεύσεις.
Παράδειγμα: Καλλιέργεια τόνου, Κροατία

"ΟΧΙ" στην καλλιέργεια τόνου στη Νήσο Vis, Κροατία

Στη σχετικά απομακρυσμένη Δαλματική Νήσο Vis, στην Πόλη Komiza, λειτουργούσε για χρόνια ένα εργοστάσιο αλιείας. Το εργοστάσιο ήταν εξαιρετικά σημαντικό για την οικονομία του νησιού, η οποία κατά το παρελθόν ήταν κλειστή προς τους αλλοδαπούς τουρίστες. Πρόσφατα, οι πληθυσμοί της σαρδέλας, η οποία ήταν η βάση της εργοστασιακής παραγωγής, υποβαθμίστηκαν και το εργοστάσιο όδευε προς χρεοκοπία. Για να αποφευχθεί η χρεοκοπία, η διεύθυνση του εργοστασίου αποφάσισε να ξεκινήσει την καλλιέργεια του τόνου. Παρουσιάστηκε στους κατοίκους ένα νέο έργο καλλιέργειας τόνου ως η μόνη εναλλακτική λύση για τις οικονομικές προοπτικές του νησιού.

Παρόλα αυτά, η διοίκηση του εργοστασίου δεν έλαβε υπόψη της το γεγονός ότι το παλαιό εργοστάσιο βρισκόταν σχεδόν εντός της Πόλης Komiza, η οποία περιβάλλεται από παραλίες, ούτε ότι λόγω της υψηλής βιοποικιλότητας και της παρθένας φύσης, η Νήσος Vis και η παράκτια περιοχή της έχουν αναγνωριστεί από πολλές εθνικές και διεθνείς περιβαλλοντικές οργανώσεις ως μια από τις πιο σημαντικές περιοχές στη Μεσόγειο. Έως τότε, αρκετά διεθνή (IUCN, WWF) και εθνικά (Υπουργείο Περιβάλλοντος, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, "Sunce" και UNDP) έργα υλοποιήθηκαν στην περιοχή. Όλα τα έργα αποσκοπούσαν στη διατήρηση της εξαιρετικά πολύτιμης βιοποικιλότητας, ενώ επίσης έδιναν ευκαιρίες για αειφορική ανάπτυξη μέσα από τη προώθηση της παραδοσιακής οικονομίας της περιοχής.

Η καλλιέργεια τόνου στη Μεσόγειο ξεκίνησε να αναπτύσσεται κατά τα τέλη της δεκαετίας του '90 σχεδόν αποκλειστικά για την ιαπωνική αγορά. Αυτές οι μη παραδοσιακές πρακτικές είχαν ως αποτέλεσμα την οργανική ρύπανση η οποία απειλεί τους υφιστάμενους στην περιοχή οικοτόπους. Αυτή η μορφή ρύπανσης έχει ήδη παρατηρηθεί στην Κροατία, καθώς η χώρα αποτελεί κύριο παραγωγό καλλιεργούμενου τόνου στη Μεσόγειο, μετά την Ισπανία. Ο τόνος δεν μπορεί να αναπαραχθεί σε συνθήκες τεχνητής αιχμαλωσίας, επομένως, η καλλιέργεια τόνου στηρίζεται στην σύλληψη ατόμων από το θαλάσσιο περιβάλλον. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό για την Προσατσία του Τόνου (ICCAT), τα τελευταία 30 έτη, μειώθηκε ο πληθυσμός των ώριμων ατόμων τόνου κατά 80%!

Όλοι αυτοί οι λόγοι προέτρεψαν την τοπική κοινωνία της Komiza ώστε να κινητοποιηθεί. Ύστερα από πολυάριθμες συζητήσεις σε τοπικό, νομαρχιακό και εθνικό επίπεδο, τις οποίες παρακολούθησαν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, λήφθηκε η απόφαση να προχωρήσουν σε σχετικό δημοψήφισμα. Υπεύθυνη αυτής της δράσης ήταν η Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) "Sunce", την οποία βοήθησαν αρκετές άλλες Κροατικές ΜΚΟ.

Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος έδειξαν ότι το 88% των ψηφισάντων ήταν κατά του έργου. Το τοπικής εμβέλειας δημοψήφισμα αναχαίτισε την έναρξη ενός νέου έργου καλλιέργειας τόνου. Η αντίδραση της κοινωνίας ήταν πρωτοπόρα στο είδος της για την Κροατία. Αναγνωρίστηκε από το WWF ως μια σπουδαία επιτυχία για τη σωτηρία του Μεσογειακού άγριου τόνου. Από την άλλη, η λύση για το εργοστάσιο αλιείας δεν έχει ακόμη βρεθεί και η Πόλη Komiza συνεχίζει την αναζήτηση άλλων πιο αειφορικών προοπτικών ανάπτυξης.

Επιπλέον σχετικές συνδέσεις:
http://www.sunce-st.org/

ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΡΗΣΤΗ:

Να αναφέρετε μερικά επίπεδα δημόσιας συμμετοχής στη διαδικασία της ΟΔΠΖ.

 



Ο δικτυακός τόπος είναι βελτιστοποιημένος για εμφάνιση σε Internet Explorer 4 και άνω