Κατάτμηση οικοτόπων: η έλλειψη σχεδιασμού χρήσεων γης και όρων δόμησης σε πολλούς προορισμούς επιτάχυναν την εξάπλωση αναπτυξιακών επεμβάσεων κατά μήκος των ακτογραμμών. Η εξάπλωση αφορά και καθεαυτές τις τουριστικές εγκαταστάσεις και την ενίσχυση υποδομών όπως είναι οι δρόμοι, οι οικισμοί, οι χώροι στάθμευσης, οι περιοχές παροχής υπηρεσιών και εναπόθεσης απορριμμάτων. Αυτό συνήθως οδηγεί στην κατάτμηση των οικοτόπων με τέτοιον τρόπο ώστε περιορίζονται υπερβολικά σε έκταση και να μην μπορούν πια να στηρίξουν τους πληθυσμούς ζώων και φυτών.

Καταστροφή οικοτόπων: οι σημαντικοί παράκτιοι οικότοποι συχνά υποβαθμίζονται από την τουριστική ανάπτυξη. Οι παράκτιοι υγρότοποι, για παράδειγμα, συχνά αποξηραίνονται και προσχώνονται εξαιτίας της έλλειψης αρκετών περιοχών κατάλληλων για κατασκευή τουριστικών εγκαταστάσεων και υποδομών. Οι δραστηριότητες αυτές μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές οχλήσεις και υποβάθμιση στο τοπικό οικοσύστημα, ακόμη και καταστροφή του μακροπρόθεσμα.

Υποβάθμιση των θαλάσσιων οικοτόπων: σε θαλάσσιες περιοχές, πολλές τουριστικές δραστηριότητες ασκούνται μέσα ή γύρω από εύθραυστα οικοσυστήματα. Αλιεία, καταδύσεις είναι μερικές μόνο από τις δραστηριότητες που είναι δυνατό να προκαλέσουν άμεση ζημία στα είδη (π.χ. θαλάσσια θηλαστικά) ή υποβάθμιση των θαλάσσιων οικοτόπων όπως είναι ο λειμώνας της Ποσειδωνίας, έχοντας συνεπακόλουθες επιπτώσεις στην παράκτια διάβρωση και την αλιεία.

Ανταγωνισμός για τους φυσικούς πόρους: τουρίστες και άγρια ζωή είναι δυνατό να καταλήξουν σε ανταγωνισμό για τους λιγοστούς φυσικούς πόρους, όπως είναι το νερό, οι δασικές περιοχές, οι αμμόλοφοι κ.ά. Το Εθνικό Πάρκο Coto Donana, για παράδειγμα, το οποίο βρίσκεται στη νοτιοδυτική Ισπανία, φιλοξενεί απειλούμενα είδη όπως είναι το Aquila heliaca και το Lynx pardina. Δυστυχώς απειλείται λόγω της άντλησης νερού για τουριστικούς σκοπούς.

Εισαγωγή ειδών-εισβολέων: οι τουρίστες αλλά και οι προμηθευτές, συχνά ασυνείδητα, είναι δυνατό να εισάγουν είδη (έντομα, άγρια φυτά και ασθένειες) που δεν είναι αυτόχθονα στο τοπικό περιβάλλον και για αυτό να προκαλέσουν τεράστια διάσπαση και ακόμη και καταστροφή των οικοσυστημάτων.

Καταπάτηση: οι τουρίστες που χρησιμοποιούν τα μονοπάτια συνεχώς, καταπατούν τη βλάστηση και το έδαφος και συνεπώς προκαλούν ζημία που είναι δυνατό να οδηγήσει σε απώλεια της βιοποικιλότητας και σε άλλες επιβλαβείς επιπτώσεις. Ένας τέτοιος κίνδυνος γίνεται μεγαλύτερος στις περιπτώσεις όπου οι επισκέπτες παρεκκλίνουν της προδιαγεγραμμένης πορείας των μονοπατιών και ακολουθούν δικές τους διαδρομές.

Πιέσεις στα ζώα: η θέαση της άγριας ζωής μπορεί να προκαλέσει πίεση στα ζώα και να μεταβάλει τη φυσική τους συμπεριφορά κυρίως όταν οι τουρίστες τα πλησιάζουν και προκαλούν θόρυβο, π.χ. με μοτοσυκλέτες.