Przemiana i rozczłonkowanie siedlisk

Jednym z największych zagrożeń dla bioróżnorodności jest utrata naturalnych siedlisk na rzecz zabudowy i rolnictwa. Duże obszary lasów, ziem uprawnych i otwartych przestrzeni zostały zamienione w obszary miejskie i przeznaczone na inne cele. W rezultacie różne typy naturalnych zbiorowości skurczyły się w znacznym stopniu. Zniszczenie wcześniej nienaruszonych ekosystemów skutkuje utratą siedlisk dla mnóstwa gatunków i niszczy zdolność ekosystemu do funkcjonowania.

Rozprzestrzeniona zabudowa jest wiodącą przyczyną utraty siedlisk, a zatem również utraty bioróżnorodności. Rozczłonkowanie wzmaga także zanieczyszczenie powietrza i wody, które degraduje środowisko i dodatkowo redukuje bioróżnorodność. Nowe budowle często powodują zwiększenie erozji lądu przygotowanego pod zabudowę. To z kolei zwiększa zamulenie strumieni. W miarę, jak kurczy się obszar lądu dla naturalnych ekosystemów, zmniejsza się naturalna zdolność do filtrowania zanieczyszczeń i detoksyfikacji wód oraz do przetwarzania substancji odżywczych i kompostowania odpadów organicznych. Zatem w miarę wzrostu rozczłonkowania, funkcje usługowe gatunków i ekosystemów kurczą się.