Prawo międzynarodowe

Do całkiem niedawna praw międzynarodowe ewoluowało bez świadomości i bez wpływu ze strony wzajemnych globalnych zależności ekologicznych. W regulowaniu relacji pomiędzy państwami tradycyjne prawo międzynarodowe koncentrowało się na uznawaniu i ochronie suwerenności każdego z państw. Jego fundamentalnym założeniem była wolność kontroli działalności w ramach jurysdykcji państwa. Historycznie suwerenność obejmowała wolność działań w odniesieniu do zasobów naturalnych leżących w obszarze jurysdykcji danego państwa. Najwcześniejsze ograniczenia działań wewnątrz granic państwowych składały się z wąskich sformułowań opartych na wynikającym z prawa międzynarodowego ogólnym zobowiązanie, że żadne państwo nie powinno pozwalać, aby jego terytorium było wykorzystywane do wyrządzania szkód jego sąsiadom.

W ostatnich 20 latach byliśmy świadkami rosnącego zrozumienia i akceptacji globalnego charakteru degradacji środowiska. Państwa uczestniczące w Sztokholmskiej Konferencji na rzecz Środowiska w roku 1972 przyjęły deklaratywną zasadę, że państwa mają suwerenne prawo eksploatacji swoich własnych zasobów i są odpowiedzialne za zapewnienie, że działania prowadzone w ich granicach nie powodują szkód w innych państwach lub w wodach międzynarodowych. Konwencja o Różnorodności Biologicznej była pierwszą umową, która przyjęła tę zasadę i zawarła ją w prawnie wiążącym tekście traktatu. Zakres działań, które mają miejsce pod jurysdykcją państw, ale naruszają środowisko społeczności międzynarodowej, jest szerszy niż wcześniej sobie wyobrażano, a wczesne ograniczenia suwerenności państwowej odpowiednio wzrosły.