Regulowanie dostępu to zasobów genetycznych

Konwencja Różnorodności Biologicznej uznaje suwerenne prawo narodów do kontroli swych własnych zasobów genetycznych: wiele krajów zaczyna obecnie budować prawodawstwo i przepisy, które wykorzystują to prawo w praktyce. Wszystkie kraje będące źródłem zasobów genetycznych muszą się zmagać z tymi samymi problemami w budowaniu prawa i strategii regulujących dostęp do zasobów genetycznych..

  1. Państwa muszą ustanowić zasady działania dla zbierających zasoby genetyczne. Muszą one też zawierać zastrzeżenia, gdzie, kiedy, i jak należy dokonywać pobierania materiału, jakie informacje musi przedstawić zbieracz; kroki, jakie należy podjąć by uzyskać zgodę miejscowej społeczności na terenie zbiorów, i tym podobne.
  2. Państwa muszą ustanowić regulacje dotyczące dzielenia się korzyściami i kooperacji technologicznej, które określają przynajmniej minimalne wymagania w danej dziedzinie. Przepisy dotyczące tych dwóch spraw mogą być bardzo specyficzne – na przykład wyliczając procentową wartość opłat za prawo do eksploatacji, lub też mogą ustanowić podstawiwe standardy, zostawiając szczegóły do uzgodnienia przez zainteresowane strony w oddzielnych umowach w ramach ustalonego prawodawstwa. W każdym przypadku, jednakże, rządy państw muszą ustanowić i wydesygnować instytucję, która będzie służyć jako ciało regulacyjne, oraz stworzyć własne procedury działania.