Plany zarządzania gatunkami

Plany zarządzania gatunkami mogą być tworzone zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym. Jeżeli chodzi o poziom krajowy, to w wielu krajach wprowadzone zostały przepisy będące podstawą prawną dla zrównoważonego zarządzania i ochrony gatunków. Wiele planów zarządzania zawiodło, często dlatego, że występuje pomieszanie celów: mianowicie sprzeczność między ochroną zasobu a maksymalizacją krótkoterminowych korzyści ekonomicznych dla grup użytkowników.

Specjalne plany zarządzania na poziomie globalnym są najczęściej przyjmowane dla łowisk morskich. W większości przypadków przyznane interesy ekonomiczne uniemożliwiały zrównoważone zarządzanie takimi zasobami, przynajmniej do czasu, w którym zasoby te stały się poważnie zagrożone ekonomicznym zanikiem. Przykładami mogą są tu załamanie zachodnioatlantyckich zasobów dorsza i konflikty między Kanadą a Unią Europejską dotyczące połowów na Georges Bank.

Plany zarządzania zgodne z Konwencją o Międzynarodowym Handlu Zagrożonymi Gatunkami Fauny i Flory (CITES) zwykle obejmowały albo limity (kontyngenty) eksportowe, albo programy hodowlane, opracowane w celu zapewnienia zrównoważonego wykorzystania danego gatunku. Są one obiecujące, jeżeli są biologicznie trwałe oraz ekonomicznie żywotne.