Rolnictwo monokulturowe

Rozległe rejony naturalnych siedlisk są niszczone w celu zapewnienia przestrzeni dla uprzemysłowionego, intensywnego rolnictwa, wykorzystującego techniki monokulturowe, i w ten sposób pozbawiającego lokalną faunę i florę ich "domu". Te techniki wykorzystują wybrane podgatunki roślin uprawnych, które posiadają cechy służące maksymalizacji dochodów, takie jak szybki wzrost, duże owoce itp. W porównaniu z naturalnymi populacjami roślin uprawnych, takie wyselekcjonowane populacje mają niższą różnorodność genetyczną. Jednak im bardziej jednorodna jest kompozycja genetyczna egzemplarzy określonego gatunku, tym ta populacja jest bardziej podatna na ataki wirusów, owadów i grzybów. Ta sztucznie podniesiona podatność powoduje z kolei zwiększenie stosowania pestycydów, które są ważnymi źródłami zanieczyszczeń, rozkładającymi się bardzo powoli, co destrukcyjnie wpływa na sąsiednie obszary.
W starożytnych technikach rolniczych zawsze zasiewano razem różnorodne rośliny uprawne, odmienne od siebie genetycznie, tak aby utworzyć zagony ochronne w celu zredukowania ewentualnych utrat plonów. To podejście jest dużo bardziej korzystne w długim okresie.