Podstawy ZZOP

 

 

Metody, narzędzia i techniki

Narzędzia strategii

Gdy poszczególne projekty zostaną ocenione, a decyzje podjęte, rozpoczyna się wdrażanie. Wdrażanie projektu musi być wspierane narzędziami strategii. Mogą one być uzupełnione dobrowolnymi umowami pomiędzy różnymi stronami, zawieranymi w celu osiągnięcia celów środowiskowych lub ochronnych. Narzędzia polityki dzielą się na dwie szerokie klasy: regulacyjną i ekonomiczną. UNEP95 podaje trzy wytyczne dla tych narzędzi:
  • Powinny zawierać silne zachęty do ograniczenia zanieczyszczeń i zwiększenia ochrony zasobów.
  • Powinny działać w taki sposób, aby zanieczyszczający ponosił koszty zanieczyszczenia; w ten sposób koszt ochrony środowiska jest włączany w ceny produktów wytwarzanych w procesach generujących zanieczyszczenia. 
  • Te instrumenty powinny powodować, że użytkownicy zasobów płacą za ich wykorzystanie odpowiednią cenę. 
 
narzędzia regulacyjne
Regulacje prawne (przepisy) określają, co jest, a co nie jest dozwolone, jeśli chodzi o działalność w strefie przybrzeżnej. Regulacje są stosowane tam, gdzie mechanizmy rynkowe są nieobecne lub słabe. Przykłady mogą być następujące: nie wolno budować domów na plaży, śmieci wolno wywozić tylko na oficjalne wysypisko, a wędkarstwo rekreacyjne jest dozwolone w minimalnej odległości od brzegu wynoszącej 100 m od średniego dolnego poziomu wody. Jeżeli chodzi o stosowanie przepisów, należy pamiętać o tym, że:
  • przepisy powinny być wykorzystywane w sposób najbardziej ekonomiczny i korzystny dla środowiska. Pomyśl o możliwych regulacjach i wybierz "najlepszą";
  • przepisy muszą być przestrzegane. Oznacza to, że przedmiot regulacji musi być monitorowany ("jak dużo zanieczyszczeń jest rzeczywiście emitowanych?"), a w przypadku złamania przepisów należy cofnąć zezwolenia ("zamknąć zanieczyszczający zakład!") lub nałożyć grzywny. 
Podział na strefy jest narzędziem z dziedziny planowania przestrzennego, które polega na dzieleniu obszaru geograficznego na kilka stref i przydziale konkretnych zastosowań i przeznaczenia każdej z tych stref. Strefy mogą być wyznaczane w zależności od ryzyka występowania naturalnych zagrożeń,  lub podatności przyrody, lub według różnych funkcji związanych z wykorzystaniem i działalnością użytkowników. Przykład Turcji jest opisany obok. 

Linie graniczne to linie równoległe do brzegu, wyznaczające strefę, w której nie jest dozwolona budowa domów ani innych budynków. Linia ta jest zwykle definiowana jako odległość od czynnej plaży lub od wydm. 

Przepisy dotyczące łagodzenia i zastępowania są niezbędne, jeśli budowa określonych budowli lub infrastruktury jest kluczowa dla społeczności lub dla kraju (np. bariera sztormowa), a nie można zapobiec jej negatywnym skutkom. Wówczas konieczne jest łagodzenie tych negatywnych skutków w największym możliwym stopniu, i należy stworzyć "zastępcze" zasoby przybrzeżne. To ostatnie oznacza, że konieczne jest stworzenie lub odtworzenie obszaru, który posiada podobne (lub większe) zasoby, jak ten, który będzie (częściowo) utracony. 
lar or more natural resources as the one that will be (partly) lost.

Przykład podziału na strefy: Turcja


Cytat z Ozhan96: Prawo podaje definicje "linii brzegowej" i "brzegu". "Linia brzegowa" jest definiowana jako: "linia, wzdłuż której woda styka się z lądem na brzegach mórz, naturalnych lub sztucznych jezior, oraz rzek, z wyjątkiem okresów zalewowych". "Brzeg" jest obszarem pomiędzy linią brzegową a "linią krawędzi brzegu", która jest definiowana jako "naturalna granica plaży piaszczystej, plaży żwirowej, skał, głazów, bagien i innych podobnych obszarów, które są utworzone przez ruchy wód w kierunku lądu, poczynając od linii brzegowej" [...] "Pas brzegowy" ma mieć co najmniej 100 m szerokości w poziomie, poczynając od "linii krawędzi brzegu". [Read on
narzędzia ekonomiczne
Ogólnie mówiąc, te narzędzia oznaczają, że użytkownicy płacą za wykorzystywanie zasobów przybrzeżnych, płacą jeszcze więcej z negatywny wpływ ich sposobów wykorzystania na inne sposoby, oraz, w niektórych przypadkach, otrzymują pieniądze na redukcję tych negatywnych wpływów. Coraz częściej stosowaną techniką jest wycena zasobów: określanie takich cen na zasoby naturalne, które odzwierciedlają kombinację sposobów wykorzystania tych zasobów z ich walorami środowiskowymi. Zatem użytkownicy płacą za wykorzystywanie zasobów wybrzeża. Wynikiem wyceny zasobów mogą być:
  • opłaty: czynsz za wypożyczenie obszarów wodnych na potrzeby hydroponiki, opłaty za ścieki, opłaty administracyjne;
  • podatki rozwojowe: nakładane na działalność w wysoko dochodowych i wrażliwych ekologicznie rejonach (np. dotyczące turystyki).
W niektórych przypadkach można podjąć decyzję o przyznaniu dotacji na finansowanie środków na rzecz zmniejszenia emisji zanieczyszczeń z działalności, która jest pożądana, ale która bez takich dotacji musiałaby zostać zlikwidowana. Na przykład przemysł ciężki może być pożądany ze względu na miejsca pracy, ale jego dochodowość jest niska, i będzie on potrzebować dotacji na wdrożenie środków kontroli zanieczyszczeń. 
 

BackForward