Powszechnie stosowaną metodą rozdzielną jest karta punktacji Goellera. Jej wynikiem jest kolumna efektów dla każdego rozwiązania, przy czym każdy efekt jest wyrażany w swoich "naturalnych" jednostkach. Porównując alternatywne rozwiązania decydent może przypisać poszczególnym efektom takie wagi, jakie uważa za stosowne. Zatem wyraźne rozważenie przydziału wag staje się centralnym elementem procesu decyzyjnego, tak jak być powinno.

Wcześniejsza analiza może rozważać pełny zakres możliwych efektów przy użyciu możliwie naturalnego opisu dla każdego efektu. Czasami niektóre efekty mogą być opisane w kategoriach pieniężnych, a inne w jednostkach fizycznych; niektórym mogą być przypisane ilościowe szacunki (np. "powstanie 100 miejsc pracy"), innym – jakościowe porównania (np. "możliwości rekreacyjne nieznacznie wzrosną"), a jeszcze innym – stwierdzenia faktów (np. "zniszczony zostanie atrakcyjny punkt turystyczny"). Wadą takiego podejścia jest to, że ilość szczegółów utrudnia decydentowi identyfikację wzorców i wyciąganie wniosków.
 

Wartości efektów są podsumowywane (w jednostkach naturalnych) w tabeli, gdzie każdy wiersz reprezentuje jeden efekt, a każda kolumna reprezentuje jedno rozwiązanie. Możliwe jest dodanie kolorów w celu wskazania rankingu każdego rozwiązania dla danego efektu; na przykład kolor niebieski dla najlepszej wartości, żółty dla najgorszej, a szary dla wartości pośrednich.

Dla przykładu podano kartę punktacji łącznej dla projektu Oosterschelde. Trzy wymienione rozwiązania to: