Partnerstwo publiczne
 
 
 
 

Główne korzyści z partnerstwa publicznego

Korzyści płynące z partnerstwa publicznego są wielorakie i nie jest łatwo je skategoryzować. Należy zwrócić uwagę, że partnerstwo publiczne sugeruje bezpośrednie zaangażowanie opinii publicznej i odbywa się poprzez otwartą dyskusję z decydentami. 

Ogólnie można wymienić szereg korzyści:

1. Zrozumienie projektu i redukcja publicznych sprzeciwów

Opinia publiczna, będąca użytkownikiem systemu, jest jedyną stroną, która może ocenić i wycenić wpływ (ewentualnych) działań na funkcje środowiska przybrzeżnego.
2. Ochrona środowiska
Możliwe jest odniesienie się do zagadnień ekologicznych i ich rozwiązanie, kiedy zostaną one wycenione przez opinię publiczną. Ważnym jest, aby jedna ze stron reprezentowała interesy środowiska w debacie publicznej. Bez takiej strony środowisko nie zostanie uwzględnione w tematyce dyskusji.
3. Zrównoważony rozwój
Zrównoważony rozwój można osiągnąć tylko przez zaangażowanie wszystkich zainteresowanych podmiotów w proces decyzyjny.
4. Zarządzanie konfliktami
Chociaż możliwe jest unikanie konfliktów, to w trakcie debaty stają się one jawne. Pozwala to na skuteczniejsze rozwiązywanie konfliktów.
5. Ekonomiczne korzyści partnerstwa publicznego
Jeżeli opinia publiczna jest zaangażowana w pełnię procesu decyzyjnego, jej obawy mogą zostać rozwiane, a jej potrzeby mogą być zaspokojone na wczesnym etapie procesu planowania, kiedy dokonanie zmian jest łatwiejsze, a nie później, kiedy nawet niewielkie zmiany mogą kosztować wiele czasu i pieniędzy.
6. Efektywne wykorzystanie dostępnych danych w procesie ZZOP
Według Budd (1999), partnerstwo i konsultacje publiczne są okazją do wykorzystania "ukrytej" wiedzy szerszej społeczności i ich kluczowych trosk. 
7. Inne korzyści z partnerstwa publicznego 
Akceptacja opinii publicznej jako cennego partnera w procesie zarządzania obszarem przybrzeżnym może inspirować do współpracy między obywatelami, rządem, i przemysłem, która jest kluczowa dla skutecznego działania systemu regulacyjnego. 
Przykład: Budowa portu w Zatoce Gelendjik, wybrzeże Morza Czarnego, Rosja

KIEDY

Decyzja o budowie portu w Zatoce Gelendjik została podjęta w roku 1993, a w roku 1995 ta decyzja została potwierdzona w "Koncepcji budowy portów w Terytorium Krasnodarskim". Zamówienia publiczne rozpoczęły się po rozpoczęciu odbudowy nabrzeża towarowo-pasażerskiego z rozszerzeniem jego obszaru kosztem terenów, które są obszarem chronionym ujęcia wody mineralnej Solncedar. 
GŁÓWNE PROBLEMY
Główne problemy związane z projektem są następujące:
ˇ naruszenie ogólnego planu miasta i jego systemu transportowego;
ˇ pogwałcenie federalnych ustaw "o naturalnych zasobach medycznych, obszarach medycznych i uzdrowiskach", "o specjalnych obszarach chronionych";
ˇ negatywny wpływ na ujęcie (złoże) wody mineralnej Solncedar;
ˇ zakłócenie ekosystemu zatoki związane z wynikającym z projektu pogłębianiem, budową terminala na otwartym morzu, ruchem statków i ich kotwiczeniem;
ˇ utrata znaczenia zatoki jako głównego atutu krajobrazowego, uzdrowiskowego i rekreacyjnego rejonu Gelendjik;
ˇ terytorialne straty dla miasta.

Głównym problemem w zakresie partnerstwa publicznego w projekcie był fakt, że poprzednie władze miasta (1993-1997) były po stronie inwestorów. 

KTO
Organem koordynującym, wiodącym partnerem procesu ZZOP, czy też inicjatorem procesu byli:
1. Główna organizacja Rosyjskiej Partii Ekologicznej Kedr w Gelendjik (1996-1998);
2. Organizacja pozarządowa "Publiczna wiedza ekologiczna" (od 1998);
3. Centrum społeczno-ekologiczne Morza Czarnego (od 1999);
4. Deputowana do Dumy N.A. Zacepina, grupa depudowanych rady deputowanych publicznych do rady miejskiej Gelendjik;
5. Burmistrz uzdrowiska S.P. Ozerow (od 1998).
JAK
Proces angażowania opinii publicznej nie posiadał specjalnego finansowania. Ludzie pracowali z własnej z inicjatywy. 
POSTĘPY I CIĄGŁOŚĆ
Aktualnie odbudowa portu w Zatoce Gelendjik nie jest realizowana, a wydanie Koncepcji Rozwoju Portów w Terytorium Krasnodarskim "Port w Gelendjik" zostało wstrzymane. 
NAUKA PŁYNĄCA Z PROJEKTU
Poniższe zagadnienia przyczyniły się do osiągnięcia wyników:
1. Kompetentne zbieranie informacji;
2. Szybka apelacja do deputowanych do Dumy Federacji Rosyjskiej i realizacja przesłuchań w parlamencie (1998);
3. Powtórne publiczne przesłuchania i dyskusje;
4. Uczestnictwo publicznych przedstawicieli Gelendjik w pracy państwowych organów zajmujących się oceną wpływu na środowisko;
5. Publiczna ocena wpływu na środowisko (1998);
6. Powtarzane oświadczenia w mass-mediach;
7. Spotkania miejskie i lokalne, pikieta kozacka;
8. Przeprowadzenie dwóch referendów: 1998 – zostało uznane za nieważne, 2000 – zostało połączone z wyborami na prezydenta Federacji Rosyjskiej, a pytanie brzmiało "Czy sądzisz, że budowa portu towarowego w Zatoce Gelendjik spowoduje nieodwracalne szkody dla środowiska zatoki i dla rozwoju miasta-kurortu Gelendjik?". 80% wyborców odpowiedziało "tak".
DALSZE INFORMACJE
Kto może dostarczyć dalszych informacji na ten temat?
International KYPZ-centre
Krasnodar, ul. Krasnaja, 19, 
Tel/fax 7-8612-685-645
e-mail: iczm@krasnodar.ru
 
PYTANIE:

2. Wybierz poprawną odpowiedź/odpowiedzi:
 
a) partnerstwo publiczne powinno obejmować wszystkie zainteresowane podmioty;
b) partnerstwo publiczne powinno obejmować tylko grupy ekologiczne;
c) partnerstwo publiczne powinno obejmować tylko grupy ekologiczne obok władz lokalnych;
d) partnerstwo publiczne powinno obejmować wszystkie grupy, które ponoszą negatywne skutki procesu.

Przykład: Zarządzanie konfliktami, Niemcy (Magdolna i in., 1994)

We wczesnych latach osiemdziesiątych niemieckie miasto Emden (Dolna Saksonia) podjęło decyzję o budowie nowego portu z przyległym obszarem przemysłowym: Portu Dollart na Morzu Wadden / Morzu Północnym. Projekt ten wymagał inwestycji w wysokości 1.7 miliarda marek niemieckich. Jednak budowa tego portu oznaczała, że należałoby poświęcić 600 hektarów bardzo cennych mokradeł. Projekt ten pozostawiłby również pewną liczbę rybaków w regionie bez środków utrzymania. 

Rybacy i ekolodzy sprzeciwili się planowi. Przemysł i znaczna część lokalnej i regionalnej społeczności wspierała projekt ze względu na miejsca pracy, które miały z niego wynikać. Niemiecki rząd federalny zdecydował się zrekompensować utratę obszaru chronionego poprzez przekształcenie 2000 hektarów obszarów rolnych w mokradła. I wówczas oczywiście rolnicy zbuntowali się przeciwko temu planowi. 

Cały projekt był związany ze złożonością przeciwstawnych interesów. Wynikała z tego żywa i często emocjonalna dyskusja, w której uczestniczyli politycy szczebla lokalnego, regionalnego i krajowego. W wyniku tej dyskusji pojawiło się wiele informacji dotyczących konsekwencji dla środowiska, zatrudnienia, oraz lokalnego i regionalnego rozwoju ekonomicznego. Każda z zaangażowanych stron wniosła swój wkład: władze, twórcy strategii, politycy, indywidualni obywatele, instytucje naukowe, media, rolnicy, rybacy i organizacje ekologiczne. Debata trwała przez około dziesięciu lat. We wczesnych latach dziewięćdziesiątych różne zainteresowane grupy opracowały alternatywny plan portu, który nie miał negatywnego wpływu na środowisko, nie zabierał ziemi rolnikom, nie pozbawiał rybaków ich środków utrzymania, a nawet otwierał nowe perspektywy zatrudnienia. 


 
 
Back Forward