Zrównoważony rozwój

Partnerstwo publiczne odgrywa kluczową rolę w integracji celów gospodarczych, społecznych i ekologicznych, tj. we wzmacnianiu zrównoważonego rozwoju poprzez działanie jako narzędzie zwiększania społecznej świadomości dotyczącej delikatnej równowagi między ustępstwami ekonomicznymi a ekologicznymi. Zrównoważony rozwój może zostać osiągnięty tylko przez zaangażowania wszystkich zainteresowanych podmiotów w proces decyzyjny. Zostało to wyraźnie stwierdzone przez Narody Zjednoczone. 

"Mimo, że jej zakres jest regionalny, Konwencja Aarhus ma znaczenie globalne. Jest ona z całą pewnością najbardziej okazałym przejawem zasady 10 deklaracji z Rio, która kładzie nacisk na potrzebę uczestnictwa obywateli w zagadnieniach ekologicznych i potrzebę dostępu do informacji na temat środowiska będących w posiadaniu władz publicznych. Jako taka, jest ona jak dotąd najbardziej ambitnym przedsięwzięciem na polu "demokracji ekologicznej" podjętym pod auspicjami Narodów Zjednoczonych."

Kofi Annan
Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych
Wstęp do Konwencji z Aarhus
 

 

Przykład: Wprowadzenie konwencji z Aarhus

Konwencja UNECE na temat dostępu do informacji, partnerstwa publicznego w procesie decyzyjnym i dostępu do sprawiedliwości w kwestiach ekologicznych została przyjęta 25 czerwca 1998 r. w duńskim mieście Aarhus. Konwencja z Aarhus jest umową ekologiczną nowego rodzaju. Łączy ona prawa ekologiczne i prawa człowieka. Uznaje, że mamy zobowiązania wobec przyszłych pokoleń. Stanowi, że zrównoważony rozwój może być uzyskany tylko przez zaangażowanie wszystkich podmiotów. Łączy odpowiedzialność rządów z ochroną środowiska. Koncentruje się na wzajemnych zależnościach między opinią publiczną a władzą publiczną w kontekście demokratycznym, i tworzy nowy proces uczestnictwa publicznego w negocjacjach i wdrażaniu umów międzynarodowych. 
Przedmiot Konwencji z Aarhus wnika do wnętrza relacji pomiędzy obywatelami a rządami. Konwencja jest nie tylko umową ekologiczną, jest także Konwencją o odpowiedzialności, przejrzystości i wrażliwości rządu. Konwencja z Aarhus przyznaje prawa publiczne i nakłada na Strony i władze publiczne obowiązki dotyczące dostępu do informacji, partnerstwa publicznego i dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Więcej informacji na temat treści Konwencji znajdziesz pod adresem www.unece.org/env/pp/contentofaarhus.htm/

Od czasu przyjęcia Konwencji odbyły się dwa zgromadzenia sygnatariuszy. W ich wyniku stworzono pięć grup zadaniowych i roboczych, zajmujących się tematami przestrzegania, rejestrów emisji i transferu zanieczyszczeń, organizmów modyfikowanych genetycznie, elektronicznych narzędzi informacyjnych i dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Zgromadzenie sygnatariuszy badało również kwestię strategicznej oceny wpływu na środowisko, i zaangażowało się w stworzenie projektu nowego protokółu w tej materii. 

Aby Konwencja weszła w życie, musi ją ratyfikować, zaaprobować, przyjąć lub do niej przystąpić szesnaście krajów. Postęp w kierunku jej wejścia w życie był względnie szybki. Konwencja weszła w życie 30 października 2001 r. Najnowsze informacje na jej temat znajdziesz na stronie: www.unece.org/env/pp/