Partnerstwo publiczne
 
 
 
 

Techniki i strategie

Różnice między technikami a strategiami

Techniki są określonymi narzędziami, które mogą być wykorzystywane w celu kształtowania partnerstwa publicznego. Istnieje szeroka gama technik, które mogą być wykorzystywane do organizacji partnerstwa publicznego. 

Jednocześnie strategia określa, jakie techniki będą wykorzystywane w partnerstwie publicznym. Strategie koncentrują się bardziej na sposobie, w jaki partnerstwo publiczne jest osadzone w procesie podejmowania decyzji. 

Poniższy przykład może wyjaśnić różnicę między technikami a strategiami: strategią piekarza może być decyzja o wypieku chleba; techniki są związane z potrzebnymi do tego narzędziami, jak mąką i piecem. 
 

Techniki

Różne poziomy partnerstwa publicznego mogą być powiązane z różnymi technikami angażowania opinii publicznej. 

Poniższych sześć "typów techniki" reprezentuje szereg opcji kumulacyjnych, począwszy od wymagań ustawowych, form wymiany informacji (tj. konsultacji), po bardziej interaktywne formy uczestnictwa.

(1) Wymagania prawne
(2) Udzielanie informacji
(3) Zbieranie informacji
(4) Wspólna praca
(5) Wspólne podejmowanie decyzji
(6) Upoważnienie 

Alternatywnym modelem jest 'koło uczestnictwa', które pozwala na uniknięcie koncepcji podejścia kumulacyjnego, zauważając, że różne rodzaje uczestnictwa będą jednakowo odpowiednie dla różnych sytuacji. Ważne jest, aby było jasne, jakie są potrzeby, tak, aby mogły być używane odpowiednie mechanizmy. Właściwa strategia zapewni ramy dla wyboru odpowiednich mechanizmów i technik. 

Udaną kombinację różnych form uczestnictwa można znaleźć w pochodzącym z Ukrainy przykładzie ochrony mokradeł w delcie rzeki Dniestr, chronionej konwencją Ramsar.

Strategie

Wybór właściwej techniki (lub kombinacji technik) jest podstawą strategii i zależy od tego, jakie są cele.

Proces partnerstwa publicznego zakłada podstawowe rodzaje działalności. Nie muszą one koniecznie odbywać się kolejno, mogą się nakładać i powinny być stale rewidowane:

(a) Określanie zakresu 
(b) Angażowanie zainteresowanych podmiotów
(c) Definiowanie trybu uczestnictwa
(d) Definiowanie procesu
(e) Tworzenie strategii uczestnictwa
(f) Wybór właściwych mechanizmów
(g) Publikacja programu


 
 
Back Forward