Tek-Ürünlü Tarım

Tek-ürün tekniklerini kullanan ve bir sanayi kolu haline gelmiş olan yoğun bir tarım arazisi kazanmak için, birçok doğal habitat tahrip edilmektedir. Bu şekilde yerel bitki ve hayvan (flora ve fauna) kendi "ev" 'lerinden yoksun bırakılmaktadır. Bu teknikler dahilinde kullanılmakta olan ürünlerin alt-türleri; hızlı büyüyen, büyük meyve veren vs. olarak kazancı en fazlasını elde edebilecek özellikler taşır. Ürünün doğal populasyonları ile karşılaştırıldığında, bu seçilmiş populasyonların genetik çeşitliliğinin azaltılmış olduğu görülür. Ancak, belirli bir türün bireyleri genetik bir bileşimde ne kadar fazla benzerlik özellikler taşırsa (gen dağılımı ne kadar fazla üniform olursa); virüsler, böcekler ve mantarlardan gelen saldırılara karsı populasyon da o kadar duyarlı hale gelmektedir. Yapay olarak artırılan bu duyarlılığın hemen ardından ise tarım ilaçları (pestisit) uygulamasında da bir artış görülür. Bu pestisitler; pek az bozunabilen önemli kirleticiler olarak, çevrelerindeki alanlara yok edecek kadar tesir göstermektedir.

Eski zamanlardaki (antik çağlardaki) tarımsal tekniklerde, muhtemel ürün kayıplarını azaltmak için, genetik olarak üstün olan ürün çeşitleri; daima doğal bir "eşik (bariyer)" oluşturacak biçimde dikim işlemleri bir arada yapılırdı. Bu yaklaşım; uzun vadede çok daha fazla yararlı olmaktadır.